Spring naar inhoud






Valentijn: Een Dag Om Nooit Te Vergeten


  • Please log in to reply
11 replies to this topic

#1 Dennie Jefferson

Dennie Jefferson

    Huffelse Bitch

  • Zesdejaars Huffelpuf
  • 338 IC-Posts:
  • Real Life naam:Femke
  • Punten : 17

Gepost 10 March 2019 - 23:30

Ze had alles perfect uitgedacht! Ze had niemand over haar plan verteld, zodat haar plan ook niet verraden kon worden. Zelfs Imogen wist er niks van af! Ze had professor Deering en professor Parrish allebei een van haar zelfgemaakte Valentijnskaarten gestuurd die tot haar verbazing als een speer waren gegaan. Ze had toch zeker wel een paar Galjoenen bij elkaar verdiend aan de verkoop van haar kaartjes. Imogens plan was echt een heel goed idee geweest. Ze hoopte maar dat professor Deering en professor Parrish ze allebei even mooi hadden gevonden en erin zouden trappen. Het was namelijk niet zo dat Dennie eraan gedacht had om hun handschriften na te maken, dus of het zo goed zou werken wist ze niet zeker. Ze had in ieder geval wel haar best gedaan om zo netjes mogelijk te schrijven.

Dennie keek op de klok. Ze moest opschieten. Het was half twee. Ze wilde wel zien of haar docenten elkaar bij de Drie Bezemstelen zouden ontmoeten. Op de kaartjes had ze twee uur gezet. Zelf maakte Dennie net aanstalten om richting de Drie Bezemstelen te vertrekken, toen ze werd tegen gehouden. Of nou ja, tegen gehouden. Het was dat het irritante beest haar aan het irriteren was. Het kleine roze vogeltje bleef namelijk net zolang rond haar hoofd vliegen tot ze de enveloppe van hem aangenomen had. Met een geïrriteerde zucht stopte ze de enveloppe weg. Ze had hier nu helemaal geen tijd voor! Ze had haast. Ze moest snel bij de Drie Bezemstelen zijn om te zien of haar zo goed geplande date voor professor Deering en professor Parrish wel goed ging.

Het was koud buiten. Dennie zette flinke passen om maar zo snel mogelijk op de plaats te komen waar ze wilde zijn. Bij de Drie Bezemstelen aangekomen zag ze nog net een groep naar binnen toe lopen waar verschillende bekende gezichten tussen zaten. Zo had ze nog net Emile en Imogen mee naar binnen zien glippen en dat was gewoon perfect! Ze zou zich tussen hen mengen en ervoor zorgen dat het leek alsof ze daar gewoon al meteen bij hoorde te zijn. Hopelijk zou het professor Deering en professor Parrish niet eens opvallen dat ze daar bij was gaan zitten en zou het lijken alsof het zo hoorde! Alles ging, op de vertraging na dan, precies zoals ze gepland en gehoopt had. Ze was nerveus en merkte dat ze eigenlijk ook een stuk vrolijker was dan normaal. Oooooh, dit moest echt gaan werken. Dat zou ze zo leuk vinden voor professor Deering.

Eventjes bleef Dennie in het midden van de Drie Bezemstelen staan. Haar blik viel op een paar stelletjes die samen aan een tafeltje zaten, maar ook op een paar studenten die alleen zaten. Niet dat ze daar nu iets om gaf. Ze had al snel de groep gevonden die ze zocht en liep er naartoe toen ze er iemand tussen zag zitten die ze niet verwacht had. “Oliver!” riep ze vrolijk. De spanning voor haar opgezette date, zorgde er toch voor dat ze net iets uitbundiger reageerde dan dat ze normaal zou doen. Ze gaf de jongen een knuffel en begroette de rest vluchtig, voordat ze zich tussen hem Imogen in wurmde. “Imogen, je gaat nooit geloven wie er om twee uur samen binnen horen te komen.” Zei ze, waarna ze in haar handen wreef.

Ze keek hun tafeltje eens rond. Naast Imogen zat natuurlijk Emile. Wie anders. Naast Emile kwam eerst een hand, voordat ze Alyssa zag, met Aedan naast haar. Eventjes staarde ze naar de twee en de hand die Aedan om Alyssa heen had gelegd. Ze staarde net een seconde te lang naar ze, waardoor ze nog net zag hoe Aedan Alyssa een kusje op haar wang gaf. Oke, hoe lang was dat al gaande? Zouden docenten het weten? Nou ja! Het maakte nu eigenlijk ook helemaal niet uit. Naast Aedan zaten tot haar grote schok Cathair en Marly naast elkaar. Eleanor was nergens te bekennen, en dat terwijl Oliver er wel was. Ze staarde naar Cathair. Eigenlijk was ze helemaal niet blij dat hij erbij was. Het was nou niet zo dat ze zo goed met hem om kon gaan ofzo. Het verbaasde haar nog altijd dat Cathairs moeder net zoals haar een Dreuzeltelg was. Ze wist alleen dat dit iets was wat professor Deering in vertrouwen tegen haar verteld was en dus zou ze ook doen alsof ze nergens van wist.

De serveerster kwam langs en Dennie besloot dat ze wel een Boterbiertje verdiend had met haar goede plan en haar welverdiende muntjes. Terwijl de rest bestelden wat ze wilden bestellen, haalde Dennie de enveloppe tevoorschijn die haar zat te irriteren. De scherpe punt van de enveloppe drukte tegen haar vel aan. Ze opende het kaartje en keek vol verbazing hoe het kaartje daadwerkelijk aan haar gericht was, namens ‘je geheime valentijn’. De tekst die erop geschreven stond was lief, maar tegelijkertijd ook weer een beetje creepy. Of lag dat maar aan Dennie? Want wie wilde nou haar een kaartje sturen? Ze stopte het kaartje snel weer weg, zodat ze de andere geen kans zou geven om het te lezen. Het idee alleen al dat Cathair, die gelukkig tegenover haar zat, te weten zou komen wat iemand voor haar geschreven had voor Valentijn…. Ze moest er niet aan denken.

Dennie zuchtte eventjes, terwijl ze de klok goed in de gaten hield. Misschien moest zij Oliver en Cathiar maar eens laten zien welke stappen vooruit zij had gezet met sociaal zijn! “Zeg Oliver, is Eleanor ziek? Of, of is er iets anders?”

OOC: godmodden van Cathair, Marly, Imogen en Oliver met toestemming. Graag een van hen eerst laten posten.
I might be one small drup in the big ocean, but I surely can start a hell of a tsunami ~ Dennie Jefferson

#2 Prunella Deering

Prunella Deering

    Smart & Spirited

  • Afdelingshoofd Ravenklauw
  • 172 IC-Posts:
  • Real Life naam:Soot
  • LocatieThe North

Gepost 11 March 2019 - 14:44

Met een zorgelijke blik staarde Prunella naar het Valentijnskaartje dat ze dit jaar had mogen ontvangen. Er stond dat ze om twee uur bij de Drie Bezemstelen werd verwacht. Het was getekend met de naam Peregrine Parrish, maar Prunella schudde haar hoofd. Ze wist wel beter. Ze zou het handschrift van Dennie uit duizenden herkennen. Zwakjes glimlachte ze. Het was lief van haar, maar Prunella vond het ook lastig. Peregrine had vaker interesse getoond. Twee jaar geleden had hij haar al meegevraagd naar het Valentijnsbal, een uitnodiging waar ze uiteindelijk, na lang twijfelen, toch op in was gegaan. Maar verder dan dat had ze ook niet willen gaan. En nu twee jaar later stond ze voor eenzelfde dilemma. Haar verstand zei dat ze niet moest gaan, maar haar hart kon niet toestaan dat Peregrine alleen in de Drie Bezemstelen zou zitten op een dag als vandaag. Dat kon ze hem toch onmogelijk aandoen?

Prunella deed haar make-up en stak zelfs haar haren op. Volledig traditioneel gekleed begaf ze zich naar de Drie Bezemstelen, en ze had al snel door dat ze niet de enige was. Ook een hoop leerlingen, ex-leerlingen en inwoners van het dorp zelf hadden zich naar de pub begeven. Die was voor de gelegenheid versierd en een beetje ongemakkelijk stapte Prunella naar binnen. Ze werd vriendelijk begroet door een medewerker en ze kreeg te horen dat haar collega reeds aanwezig af. De man was gelijk opgestaan om haar te begroeten en Prunella glimlachte naar hem. Hij hielp haar met haar mantel en schoof toen de stoel voor haar naar achteren, waarop Prunella plaatsnam.

“Ik had niet verwacht dat je daadwerkelijk zou komen, Ceridwen,” sprak Peregrine Parrish zachtjes. “Om eerlijk te zijn was ik bang dat iemand een grap met me probeerde uit te halen.” De vrouw glimlachte zwakjes. “Geen grap,” sprak ze met een ongemakkelijke zucht. “Een vriendelijk gebaar van een leerling.”
Het leek Peregrine niet te verbazen dat het kaartje dat hij had gekregen inderdaad niet van Prunella zelf bleek te zijn. “Desondanks ben je gekomen,” sprak hij zachtjes, en ze knikte maar sprak niet, omdat er net iemand een bestelling op kwam nemen. Ze had geen behoefte aan luistervinken. Beide docenten bestelde een Oude Klare’s jonge borrel. “Je weet dat ik om je geef, Peregrine,” ging Prunella toen zachtjes en met een zwakke glimlach verder. “Ik kon je hier toch niet in je eentje laten zitten.”

Zonder het hardop uit te spreken, besloten beide docenten het onderwerp te laten rusten. Ze praatten en kregen hun borrel, en Prunella keek zo onopvallend mogelijk de ruimte door. Ze zag veel bekenden, en uiteindelijk viel haar blik op Dennie. Ze zond het meisje een veelbetekende blik. Daarna richtte ze zich echter weer tot haar gesprekspartner, met wie ze zoals gewoonlijk genoeg te bespreken had. Het was net alsof de onderwerpen nooit op waren als ze met Peregrine sprak.

Geposte afbeelding


#3 Imogen Rose

Imogen Rose

    A Fierce Lioness!

  • Vijfdejaars Griffoendor
  • 402 IC-Posts:
  • Real Life naam:Soot
  • Punten : 45

Gepost 12 March 2019 - 22:17

“Dat had je toch niet hoeven doen!”, riep Imogen uit, toen haar vriendje haar een cadeautje overhandigde. Ze glimlachte breed, toen ze het lint had losgetrokken en het papier verwijderd had. “Awh,” reageerde ze met een vertederde glimlach, waarna ze Emile met glinsterende ogen aankeek. “Dat is echt heel lief van je! Dank je wel!” Natuurlijk had ze ook wat voor hem. Ze zou het zichzelf nooit vergeven hebben als ze hem niets had gegeven. Het ging goed tussen hen, en ze waren druk met elkaar in gesprek, terwijl ze de Drie Bezemstelen betraden. Ondanks dat het Valentijnsdag was, waren ze niet van plan om de hele dag enkel met elkaar op te trekken.

Imogen zwaaide enthousiast naar Oliver, die ze al een hele tijd niet meer had gezien. Hij voelde nog altijd als een soort broer van haar, en vrolijk rende ze op hem af. “Ol!”, riep ze vrolijk. “Hoe is het met je? Waar ben je allemaal geweest? Waar ga je nog heen? Heb je toffe nieuwe dingen geleerd? Vertel me alles!” Ze gaf de jongen nauwelijks de tijd om te antwoorden. Haar vriendje kuchte even, maar grijnsde. “O,” reageerde Imogen een beetje beschaamd. “Juist. Sorry! Oliver, dit is Emile.” Toen richtte ze zich pas tot Aedan en Alyssa, die ze veel gepaster begroette. De rest was er nog niet.

Niet veel later kwamen ook Marly en Cathair binnen. Imogen begroette haar vriendin met een brede glimlach. Ze wist dat het niet makkelijk was voor Marly nu Cathair van school was. Ze was blij voor hen dat ze vandaag in ieder geval samen konden doorbrengen. De vriend van Marly begroette ze met een gereserveerde knik. Imogen kende hem niet goed en had altijd het idee gehad dat hij haar niet aardig vond. Waarschijnlijk was dat ook zo. Ze was niet per se aardig geweest die ene keer dat ze elkaar gesproken hadden.

De volgende die binnenkwam was Dennie, die zich al gauw bij hen voegde. Imogen begroette haar met een glimlach. Emile was een klein beetje minder enthousiast. Na kerst voelde hij zich nog altijd een beetje rot over wat er was gebeurd met Dennie’s broer.
“Vertel!”, reageerde Imogen nieuwsgierig, toen Dennie zei dat ze nooit zou geloven wie er ook zouden komen. Ze kon zo een twee drie niemand bedenken, zeker niet een stel waar Dennie zo enthousiast van zou worden. Ze zou het waarschijnlijk zo gaan zien. Het was al bijna twee uur.
Terwijl Imogen een cider bestelde, zag ze hoe Dennie iets tevoorschijn. Was dat een envelop? Op Valentijnsdag? Imogen grijnsde. “Zeg, wat heb je daar, Dennie?”, vroeg ze breed grijnzend, maar voor ze – heel onbeleefd – iets kon lezen, stopte haar vriendin het alweer weg.

Dennie vroeg aan Oliver waar Eleanor was, en pas toen realiseerde Imogen zich dat zijn vriendin er inderdaad niet was. Ze was veel te blij geweest om Oliver weer te zien om daarover na te denken. Maar nu had hij haar onverdeelde aandacht. Daardoor vergat ze op te letten en zag ze niet hoe Professor Deering en Professor Parrish gezamenlijk de Drie Bezemstelen betraden.
Pas toen ze kort daarna haar cider in ontvangst nam, zag ze de docenten samen praten. Ze vond het wel schattig. Ze miste de blik van Professor Deering in hun richting echter niet, en ze keek vragend naar Dennie. “Waarom keek ze zo naar je?”, vroeg ze zachtjes aan haar vriendin. "Heb je...?"
Be brave and live the life you want - Imogen Rose

#4 Éimhín Cathair

Éimhín Cathair

    Ambitious & Smart

  • Afgestudeerd
  • 221 IC-Posts:
  • Real Life naam:Soot
  • LocatieThe North

Gepost 13 March 2019 - 15:36

De Grote Oorlog was dan misschien net voorbij, maar het zou een leugen zijn als je durfde te beweren dat het rustig was in het Verenigd Koninkrijk. Het werd nog niet zo genoemd, maar Cathair zou het ook een leugen vinden als je zei dat er op dit moment vrede was. Het was chaos, en op het Ministerie had hij als het ware een time-out gekregen. De stijve Britse heren hogerop vonden het ‘te gevaarlijk’ om in deze tijd een Ier in dienst te hebben. Daarom had Cathair zich de laatste tijd beziggehouden met de situatie waar zijn land zich in bevond, namelijk: een onafhankelijkheidsoorlog. Het zou niet lang meer duren voordat het ook officieel zo benoemd zou worden.
De moeder van Cathair deed haar best om een oorlog te voorkomen, maar ook binnen Ierland waren er grote verschillen in standpunten. In de noordelijke graafschappen was men voornamelijk een voorstander om trouw te blijven aan Westminster. De meeste mensen in de overige graafschappen waren voor onafhankelijkheid. De moeder van Cathair propageerde een systeem waarbij Ierland wel onafhankelijk zou worden, maar de samenwerking met het Britse Ministerie van Toverkunst wel gehandhaafd zou worden. Zij was nu aangewezen als vertegenwoordiger om dit te bespreken met de hoge heren van het Ministerie. Cathair deelde haar standpunt en had ervoor gekozen om  zijn moeder zo goed als mogelijk bij te staan.

Vandaag was het echter Valentijnsdag, en de moeder van Cathair had hem aangespoord om de dag met Marly door te brengen. Er was niets wat de jongeman liever wilde, maar het voelde toch een beetje gek. Bovendien voelde hij zich schuldig naar Marly toe, omdat hij haar als het ware in een nieuwe oorlog trok. Toch ging hij. Cathair wilde zijn vriendin zo ontzettend graag weer eens zien.
Cathair reisde af naar Schotland en wachtte Marly op bij de rand van Zweinsveld. Zo konden ze nog even van elkaar genieten, voor ze zich bij de groep zouden voegen met wie ze op de een of andere manier hadden afgesproken vandaag. Cathair vond het een beetje ongemakkelijk, maar wilde zich ook niet verder distantiëren van iedereen, dus had hij ermee ingestemd.
“Ik heb je gemist,” sprak Cathair zachtjes, toen hij Marly eindelijk weer eens in zijn armen kon sluiten. “Hoe gaat het met je? Het spijt me dat ik niet echt een cadeautje voor je heb.” Desondanks overhandigde Cathair Marly een envelopje. Daarin zaten enkele foto’s. Het was al een halfjaar geleden dat er was begonnen met de bouw van hun toekomstige huis, en er waren aardig wat vorderingen gemaakt. “Ik hoop dat je het mooi vindt worden.” Hij wees enkele dingen aan en legde uit wat er nog moest gebeuren. Ze praatten verder, terwijl ze langzaam in de richting van de Drie Bezemstelen liepen. Daar voegden ze zich bij de rest, die Cathair met een gereserveerde knik begroette. Hij stelde zich voor aan het vriendje van Imogen. Cathair had eigenlijk niemand echt iets te melden.

“Jefferson,” begroette Cathair zijn grote kleine vriendin met een lichte frons. “Je gaat me toch niet vertellen dat iemand jou mee uit heeft gevraagd?” Het was niet gemeen bedoeld, ondanks dat het vast en zeker zo overkwam. Cathair was gewoon heel erg oprecht verbaasd om het meisje hier op Valentijnsdag te zien. En dat zij en Rose ineens dikke vriendinnen leken te zijn. Dat herinnerde hij zich toch anders.
Cathair staarde naar Dennie, terwijl zij iets tevoorschijn haalde. Hij was niet de enige die het zag, maar waar Imogen er gelijk naar vroeg, staarde Cathair de Huffel enkel met een grijns aan, terwijl hij een whiskey bestelde. “Heeft iemand je toch iets gestuurd, Jefferson?”, vroeg hij toen uitdagend. “Vertel. Wie is het?”  

Later richtte Cathair zich tot Aedan en Alyssa, nadat hij Professor Deering en Professor Parrish had zien binnenkomen. “Komen jullie niet in de problemen als ze jullie zien?”, vroeg hij fronsend. Hij kon zich in ieder geval niet voorstellen dat mensen erg enthousiast zouden reageren als ze erachter zouden komen als een medewerker van Zweinstein een relatie had met een van de studenten. En ze gingen nou niet bepaald discreet te werk.

Geposte afbeelding


#5 Oliver Flynn

Oliver Flynn

    Het Andere Tortelduifje

  • Afgestudeerd
  • 445 IC-Posts:

Gepost 17 March 2019 - 10:56

Hij was speciaal terug naar Engeland gekomen voor Valentijnsdag, maar de dag verliep niet zoals hij gewild had. Hij en Eleanor hadden afgesproken met een hele groep om samen te komen in Zweinsveld. Alleen Eleanor had hem al snel verteld dat ze zich niet lekker voelde en dat hij maar alleen moest gaan en haar wat rust moest gunnen. Oliver had haar aangestaard en gezegd dat hij hiervoor speciaal terug naar Engeland af was gereisd. Ze had haar excuses aangeboden en was op bed gaan liggen. Een zucht ontsnapte aan zijn lippen, terwijl hij door Zweinsveld heen liep op weg naar de Drie Bezemstelen om daar wel de rest te ontmoeten. Eleanor had hem tenslotte wel aangespoord om dat te doen. Ergens had hij er wel zin in om iedereen weer te zien, het was al weer een aantal maanden geleden.

Hij liep de Drie Bezemstelen in en ging zitten. Gelukkig hoefde hij niet lang te wachten voordat Aedan en zijn zusje zich bij hem voegde. Nog steeds kon hij er niet helemaal aan wennen dat ze nu iets hadden, Aedan gaf tenslotte les. Hij wist dat zijn vader ook niet heel tevreden was met de situatie. “Hoi,” begroette hij de twee. “Hoe gaat het?” Verder kwam hij niet, want daarna hoorde hij iemand vrolijk zijn naam roepen. Hij draaide zich om en zag Imogen vrolijk naar hem toe rennen. “Hoi, Im,” begroette hij het meisje dat hij beschouwde als een tweede zusje. “Het gaat prima.” De stroom aan vragen verbaasde hem een beetje, maar hij moest er wel omlachen. Hij wist dat Imogen het leuk vond om over andere landen te horen. “Hoe gaat het met jou?” Vroeg hij daarna aan haar. “Ik ben nog steeds rond aan het reizen in Amerika. Ondertussen ben ik al in verschillende staten geweest, maar ik moet er ook nog wel naar een paar toe. Het schijnt dat veel verschillende staten op hele andere manieren naar Transfiguratie kijken.” Hij vond het heel interessant, hij had zelfs al verschillende artikelen geschreven over zijn bevindingen. Hij had ze alleen nog niet op durven sturen naar iemand. “Hoe gaat het op school?” Vroeg hij daarna aan Imogen. Toen echter kuchte de jongen naast Imogen en stelde Imogen hem aan hem voor als Emile. “Ik ben Oliver,” zei hij met een glimlach en hij schudde de hand van Emile.

Na Imogen kwamen Cathair en Marly binnen. Ze kregen allemaal een gereserveerde knik als begroeting van de jongen, maar Marly begroette hun vrolijk. Hij was blij dat tenminste iemand door dat stugge karakter van de voormalige Ravenklauwer heen kon kijken, hij zelf had dat altijd lastig gevonden. Niet veel later kwam ook Dennie binnen en hij werd begroet met een vrolijke knuffel. “Hoi, Dennie.” Begroette hij het meisje met een glimlach. “Hoe gaat het met je?” Dennie wurmde zich tussen hem en Imogen in en begon met Imogen te smoezen. Hij was blij dat de twee nu beter met elkaar om konden gaan en het geruzie afgelopen bleek. Hij zag echter al snel hoe Dennie iets uit haar zak haalde, het leek wel een valentijnskaart. Voor hij er naar kon vragen echter deed Cathair zijn mond al open in een nogal uitdagende houding. Hij besloot zich er niet mee te bemoeien, maar als het de verkeerde kant op zou gaan dan zou hij nog wel een paar woorden klaar hebben.

Hij besloot de vraag van Cathair naar Aedan en Alyssa te negeren. Ja, Aedan was zijn beste vriend, maar het bleef raar. Dennie leek de eerste te zijn die door had dat Eleanor er niet bij was. “Ze voelde zich niet heel lekker nee. Dus ze is thuis gebleven,” zei hij met een glimlach en hij haalde zijn schouders op. Hij probeerde het af te wimpelen alsof hij het niet heel erg vond.
Rules are made to be broken! And I'm very good at it! - By Oliver Flynn.
Why do I always fall for girls, who don't like me back! - By Oliver Flynn.

#6 Marly Cathair - Atwood

Marly Cathair - Atwood

    Gewelddadig Kattenvrouwtje

  • Klassenoudste Zwadderich
  • 175 IC-Posts:
  • Real Life naam:Roxy
  • Punten : 7

Gepost 17 March 2019 - 16:45

Marly had uitgekeken naar deze dag sinds ze de brief van Cathair had gekregen dat hij voor Valentijnsdag naar Zweinsveld zou komen en de dag met haar door zou brengen. Ze zouden echter niet alleen zijn, want ze gingen met een hele groep naar de Drie Bezemstelen. Toch voelde het goed om de dag met Cathair door te kunnen brengen. Ze had hem sinds kerst niet meer gezien en soms was alleen communiceren met brieven niet heel bevredigend. Gelukkig hoefde dat voor vandaag in ieder geval niet en dan te bedenken dat ze volgend jaar nog een jaar als deze zou hebben. Ze kon niet wachten om van school af te zijn dan kon ze meer tijd spenderen met Cathair.

Met een glimlach op haar gezicht begaf ze zich naar de rand van Zweinstein waar ze had afgesproken met Cathair voor ze zich bij de rest zouden voegen. Ze glimlachte toen ze gelijk in zijn armen gesloten werd en ze knuffelde hem terug. Het voelde goed om weer door hem omhelst te worden. “Ik heb jou ook gemist,” zei ze tegen hem. “Het gaat goed.” Maar school was verschrikkelijk saai zonder hem. Natuurlijk vond ze het leuk om met Brendon, Imogen en de anderen om te gaan, maar toch miste ze de aanwezigheid van haar vriend. “Hoe gaat het met jou?” Hij had tenslotte problemen met de situatie in Ierland. Ze snapte wel dat Cathair haar niet mee een nieuwe oorlog in wilde sleuren, maar in dit geval was het misschien niet anders. Ze glimlachte lichtjes naar hem, toen hij zich verontschuldigde dat hij geen cadeautje voor haar had. “Dat is niet erg. Ik weet dat je van mij houd, dat is genoeg.” Desondanks kreeg ze wel een envelopje in haar handen. Nieuwsgierig maakte ze het open en ze zag dat er foto’s in zaten. Nieuwsgierig begon ze de foto’s één voor één te bekijken. Het waren foto’s van de bouw van hun nieuwe huis. Ze glimlachte breed bij het zien van de foto’s. Er waren al heel wat vorderingen gemaakt en ze vond het prachtig. “Het wordt heel mooi, ik wil het zo graag weer een keer in het echt zien. Ben je er vaak?” Vroeg ze daarna aan haar vriend. Ze was daar wel redelijk nieuwsgierig naar.

“O, hier.” Enthousiast gaf ze hem een doos met dezelfde koekjes die ze vorige Valentijn voor hem had gemaakt. Ze had ze natuurlijk wel wat verbetert qua smaak, maar dezelfde ingrediënten waren er voor gebruikt. Er zat in ieder geval niets in waar haar vriend allergisch voor was. “Dit is mijn cadeautje, je kan er elke dag eentje nemen tot ik weer naar huis kom voor de zomervakantie.” Zo kon hij in ieder geval elke dag even aan haar denken. Daarna voegde ze zich al snel bij de rest en begroette ze iedereen vrolijk. Terwijl Cathair iedereen met een gereserveerde knik begroette, ze wist wel dat hij hier niet echt zin in had. Maar misschien konden ze over twee uurtjes wel een smoesje verzinnen om daarna nog een tijdje met zijn tweeën door te brengen.

Dennie had hun ondertussen ook verblijd met haar gezelschap. Marly had eigenlijk niet echt meer met Dennie gesproken sinds het incident waarin ze in het meer was gedropt door de Huffel. Daar wilde ze dan ook nu niet mee beginnen en dus luisterde ze alleen maar naar haar vriend die Jefferson begon te plagen met het kaartje dat het meisje gekregen had. Aedan en Alyssa zaten er ook nog, maar ze was verbaasd om die twee samen te zien. Mocht dat eigenlijk wel? “Ja, hebben jullie hier wel over nagedacht zo publiekelijk?” Vroeg ze daarna ook aan de twee.

#7 Dennie Jefferson

Dennie Jefferson

    Huffelse Bitch

  • Zesdejaars Huffelpuf
  • 338 IC-Posts:
  • Real Life naam:Femke
  • Punten : 17

Gepost 17 March 2019 - 22:00

Dennie vond het vooral leuk om Oliver weer te zien. Het was al een hele tijd geleden. Ze had verhalen van Imogen gehoord over dat Oliver op reis was geweest en ze was benieuwd naar wat Oliver zelf te vertellen zou hebben. “Met mij gaat het prima. Ik hoor dat jij op reis bent geweest. Hoe was Amerika?” vroeg ze. Ze was niet lang genoeg binnen geweest om het gesprek aan te hebben gehoord tussen hem en Imogen. Afwachtend keek ze dan ook de jongen aan.

Met wie Dennie duidelijk minder blij was, was Cathair. Ze klemde dan ook haar kaken op elkaar toen er een niet zo heel vriendelijke opmerking van de jongen af kwam. Ze deed haar best om geen ruzie te gaan maken met hem. Dan zou ze alles voor de andere verpesten. “Cathair.” Kwam er dan ook als minachtende begroeting terug naar de jongen. “Moet dat dan?” snauwde ze naar de jongen terug, terwijl ze stiekem trots op zichzelf was. Ze had een gemene opmerking naar hem en Marly samen in kunnen houden, maar ze had er absoluut geen zin in om ook nog met Marly ruzie te krijgen. Tussen hen ging het namelijk ook al niet al te best. Nu ze, dankzij Imogen, toch wat vaker met Brendon om ging deed ze echt haar best om de Atwoodjes niet te veroordelen op hun Duitse achtergrond.

Op het moment dat Imogen nieuwsgierig reageerde en Dennie wilde vertellen wie er binnen zouden komen, kwamen daar net de personen in kwestie aan. Vanaf haar plek kon ze precies zien wat er daar gebeurde. Alleen zaten professor Deering en professor Parrish te ver weg om te horen wat ze precies zeiden. Zo af en toe kon Dennie een enkel woordje opvangen als ze haar best deed om te luisteren, maar het was te rumoerig om te begrijpen waar ze het over hadden. Ze stootte Imogen aan en probeerde haar een beetje te seinen waar ze naar moest kijken. Hopelijk zou ze dat al begrijpen.  Ze was bang dat als ze te luid zou praten, de twee professoren iets in de gaten zouden hebben.

Dennie probeerde Imogen nog een waarschuwende blik te sturen om er vooral geen opmerking over te maken, maar het werkte niet. “Niks belangrijks. Een geintje van iemand.” Zei ze dan ook snel, in de hoop Imogens vraag weg te wuiven. Ze was alleen niet de enige die iets in de gaten had. Niemand minder dan Cathair  vroeg er ook naar. Ze snoof even, terwijl ze de jongen zuur aan keek. Waarom moest hij toch zo’n ongelooflijke idioot zijn. Ze wist dat als ze antwoord gaf, ze toe zou geven dat ze een valentijnskaart gehad had. Ze wist niet echt of ze wilde dat Cathair het zou weten, maar realiseerde zich al snel dat hij dat toch wel al in de gaten had. “Er staat geen naam op. Gewoon van een watje die me voor de gek probeert te houden.” Het laatste was gelogen. Dennie probeerde zich alleen groot te houden en te doen alsof die hele kaart niks met haar deed. Maar stiekem vond ze het toch wel speciaal dat ze een kaart had gehad, of het nu gemeend was of niet.

Eigenlijk vond Dennie het niet héél erg dat Eleanor het niet was. Ja, het was zeker jammer, vooral voor Oliver. Ze had het leuk gevonden om te zien hoe het met de twee ging, ook al kende ze zelf Eleanor helemaal niet zo goed. Dat ze het niet zo erg vond, kwam vooral doordat ze dan niet meer de enige zou zijn die niemand bij had. Op deze manier zat Oliver hier ook alleen met de andere stelletjes en dat maakte het vooral voor Dennie iets minder ongemakkelijk. “Jammer. Wens haar maar beterschap als je haar straks weer ziet.”

Dennie keek de pub eens rond en net op het moment dat ze weer eventjes haar best deed om te horen waar professor Deering en haar date het over hadden, keek de vrouw hun kant uit. Dennie deed haar best om zo onopgemerkt mogelijk de andere kant uit te kijken, maar vroeg zich stiekem af of dat wel helemaal lukte. “Ik heb ze allebei een kaart gestuurd, namens hun zeg maar.” Zei ze zachtjes tegen Imogen en grijnsde eventjes.
I might be one small drup in the big ocean, but I surely can start a hell of a tsunami ~ Dennie Jefferson

#8 Aedan Wright

Aedan Wright

    Potionsmaster

  • Personeel
  • 242 IC-Posts:
  • Real Life naam:Femke

Gepost 17 March 2019 - 22:29

Aedan en Alyssa waren al op tijd in de Drie Bezemstelen gekomen. Ze hadden die ochtend uitgebreid ontbeten samen. Natuurlijk in zijn kantoortje, zodat ze alle rust van de wereld hadden met zijn tweeën. Hoewel ze hadden afgesproken dat ze elkaar niks zouden geven met Valentijnsdag, maar gewoon samen gezellig de dag zouden doorbrengen, had Aedan natuurlijk wel wat leuks gekocht voor Alyssa. Het waren nieuwe oorbellen geweest die precies dezelfde kleur hadden als Alyssa’s ogen.

Nu zaten ze al romantisch eventjes met zijn tweeën in de Drie Bezemstelen en hadden ze hun drankjes zelfs al op tafel staan, toen Oliver binnen kwam. Aedan voelde zich nog altijd wat ongemakkelijk sinds kerst vorig jaar. Hij had Oliver ook niet echt meer gezien naderhand. Met zijn reizen in Amerika had hij daar niet echt de kans voor gehad. Eventjes twijfelde Aedan om zijn arm om Alyssa heen weg te halen toen zijn beste vriend binnen was gekomen, maar besloot dat als hij dat zou doen dat alleen maar de aandacht daar naar zou trekken. “He Oliver, het gaat op zich prima. De lessen gaan goed. Ik ben een speciale les voor de eerste en tweedejaars aan het voorbereiden, wordt leuk joh.” Zei hij.

Nog voordat hij had uit kunnen leggen wat het voor les was en naar de laatste reizen van Oliver had kunnen vragen, kwam Imogen haast binnen gevlogen. Hij lachte toen een vrolijke Imogen een vragenvuur op Oliver afstuurde en pas later door Emile eraan herinnerd werd om hen even aan elkaar voor te stellen. Lachend schudde Aedan zijn hoofd, terwijl hij rustig volgde wat er allemaal gezegd werd. Hij begroette iedereen die binnen kwam en zich bij hen voegde. Het verbaasde hem dat Dennie ineens in de Drie Bezemstelen stond. Het verbaasde hem dan weer absoluut niet dat Dennie met Imogen ergens over begon te smoezen. Hij wist niet hoe het professor Deering was gelukt, maar die twee konden in ieder geval goed met elkaar overweg.

Professor Deering en professor Parrish kwamen binnen. Dat maakte hem niet zo heel veel uit. Professor Young en professor Deering wisten allebei van hen. Hij wist zeker dat professor Deering het professor Parrish ook vast uit zou leggen en hem zou vragen om er geen te groot probleem van te maken. Hij nam net een slok van zijn Oude Klare’s toen er hen gevraagd werd of ze niet in de problemen zouden komen. Hij keek eventjes naar Oliver, voordat hij antwoord zou geven. “Professor Young weet het al. Van hem had ik de grootste problemen kunnen verwachten, maar aangezien hij niets meer gezegd of gedaan heeft ga ik ervan uit dat hij het geen probleem vind. Ik geef de 6e en 7e jaars ook nog geen les, dus Ali ook niet. Trouwens, we waren al bij elkaar voordat ik hier als stagiair begon. Dus dat was toen al bezig. Het was voor mij veel spannender om het aan Oliver te vertellen.” Zei hij in alle eerlijkheid. “Ja, dat hebben we kunnen merken.” Hoorde hij Alyssa zelf zeggen.
"An intern and a student... It is possible, right?." - Aedan Wright

#9 Prunella Deering

Prunella Deering

    Smart & Spirited

  • Afdelingshoofd Ravenklauw
  • 172 IC-Posts:
  • Real Life naam:Soot
  • LocatieThe North

Gepost 18 March 2019 - 15:46

Dennie probeerde haar blik te ontwijken, en Prunella wist daardoor genoeg. Imogen leek ook door te hebben dat ze naar hen had gekeken en begon nu met Dennie te smoezen. Prunella wilde ze in de gaten blijven houden, maar Peregrine dacht dat ze ergens anders naar keek. “Wat ongepast,” was zijn reactie op het zien van Aedan en Alyssa samen. “Als lid van de staf zou hij toch beter moeten weten!” Prunella zond hem een blik, en Professor Parrish keek haar aan. “Jij wist dit al,” concludeerde hij zachtjes, en de vrouw knikte. “Maximus is ook op de hoogte.”
Ze knikte bijna onzichtbaar naar de tafel. “Net als jongeheer Flynn, zo te zien. Gezien het zijn jongere zus betreft, denk ik dat het niet aan ons is om te oordelen.” Peregrine keek haar aan, waarna hij kort zijn hoofd schudde. “Je bent te goed voor deze wereld, Ceridwen. Die jongen zou linea recta naar huis moeten worden gestuurd!” Prunella glimlachte zwakjes en schudde haar hoofd. “Gun hem de liefde, Peregrine,” sprak ze vriendelijk, en even leek de man te twijfelen of hij wel verder moest spreken. “O, ik gun het hem,” sprak hij toen toch op zachte toon, waarna hij Prunella inschattend aankeek. “En ik gun het jou nog meer. Waarom gun je het jezelf niet?”

Geposte afbeelding


#10 Imogen Rose

Imogen Rose

    A Fierce Lioness!

  • Vijfdejaars Griffoendor
  • 402 IC-Posts:
  • Real Life naam:Soot
  • Punten : 45

Gepost 18 March 2019 - 15:48

“Met mij gaat het ook prima,” antwoordde Imogen met een brede glimlach, maar dat vond ze helemaal niet interessant. Ze wilde alles over Amerika horen! Toen vroeg Oliver hoe het op school ging, maar ze besloot toen eerst Emile aan hem voor te stellen. “Ik heb al veel over je gehoord,” grijnsde die naar Oliver. Misschien dat Imogen hem wel een of twee keer genoemd had, ja.
“Het is wel druk, maar op zich loop ik op schema,” beantwoordde ze toen de vraag van Oliver. “Wel een beetje dankzij Brendon, dat moet ik toegeven. Hij herinnert me altijd aan de deadlines voor opstellen en toetsen. Ik ben zo’n chaoot wat dat betreft! En Emile helpt me altijd met leren. Met vragen kan ik altijd bij hem terecht.” Ze zond een dankbare glimlach naar haar vriendje.  

Dennie en Oliver konden het duidelijk prima met elkaar vinden. Dennie en Cathair duidelijk iets minder. Imogen probeerde even bemoedigend in Dennie’s hand te knijpen, waarna ze een ietwat bezorgde blik naar Marly zond. De opmerking van de jongen was niet erg aardig geweest, waarmee hij zijn reputatie enigszins bevestigde. Imogen vond hem in ieder geval niet spontaan aardiger. Hoe lang zou dit goed blijven gaan?

“Een geintje?!” reageerde Imogen onthutst. “Waarom zou het een geintje zijn?!” Zelfs Cathair leek er niet vanuit te gaan dat het een grap was, en dat wilde toch wat zeggen na zijn opmerking eerder! “Je weet dat je best knap bent, hè?”, sprak Imogen, en ze zond een waarschuwende blik naar Cathair. Als die het lef had om het tegen te spreken! “Staat er echt geen naam bij? Ik vraag me af wie de kaart gestuurd heeft!”

  Toen werd er gevraagd naar Eleanor, en Imogen voelde zich gelijk schuldig dat zij dat niet had gedaan. Ze was nooit echt dik bevriend geweest met het meisje, maar ze hadden het altijd prima kunnen vinden. “Jammer,” beaamde ze de woorden van Dennie. “Ook van mij! Gaat alles verder goed tussen jullie?”

Imogen maakte even oogcontact met Professor Deering, die met de docent Geschiedenis aan tafel zat. Toen zei Dennie echter iets tegen haar, en Imogen moest toegeven dat ze niet helemaal goed wist wat ze nu moest zeggen. “Waarom?”, vroeg ze uiteindelijk. “Is dat wel gepast? Ik bedoel… het zijn collega’s. En...” Eigenlijk wist Imogen helemaal niet of Professor Parrish getrouwd was, of verweduwd. “Denk je dat ze elkaar leuk vinden?”

Ondertussen beantwoordde Aedan de bezorgde vragen van Cathair en Marly. Imogen giechelde even bij de reactie van Alyssa op wat de stagiair zei. “Nee, joh!”, reageerde ze toen. “Serieus, als jij ooit wordt aangewezen om Afdelingshoofd van Griffoendor te worden, dan kom ik persoonlijk een veto uitspreken!” Ze grijnsde even, hoewel ze zich nog altijd wel een beetje schuldig voelde naar Oliver toe. Wat haar betreft had hij het al veel langer geweten. Daar viel nu echter niets meer aan te veranderen.
Be brave and live the life you want - Imogen Rose

#11 Éimhín Cathair

Éimhín Cathair

    Ambitious & Smart

  • Afgestudeerd
  • 221 IC-Posts:
  • Real Life naam:Soot
  • LocatieThe North

Gepost 19 March 2019 - 18:44

“Fijn om te horen dat het goed gaat,” sprak Cathair vriendelijk tegen zijn vriendin. Hij had uiteraard ook niets anders willen horen. Hij wilde enkel het beste voor haar. Hij vond het dan ook niet leuk om haar wedervraag minder positief te moeten beantwoorden, maar hij wilde ook niet tegen haar liegen. “Beter nu ik jou zie,” glimlachte hij zachtjes. “Maar ik maak me een beetje zorgen om mijn moeder. Ze is gekozen als vertegenwoordiger van de mensen die wel een onafhankelijk Ierland willen, maar tegelijkertijd willen blijven samenwerken met het Verenigd Koninkrijk. De Ierse vertegenwoordigers zullen binnenkort in gesprek gaan met mensen van het Britse Ministerie van Toverkunst, dus dat is wel spannend.”
Gelukkig vond Marly het niet erg dat hij verder niet iets voor haar had gekocht. “En dat doe ik zeker,” glimlachte Cathair. “Heel veel.” Natuurlijk had hij wel de foto’s voor haar meegebracht. Marly zei dat ze het mooi vond worden, en daar was Cathair heel erg blij mee. Hij was toch een klein beetje bang geweest dat het niet zou voldoen aan haar verwachtingen. Zelf was hij ook behoorlijk kritisch en hield hij de bouwers goed in de gaten. Hij knikte dan ook, toen Marly vroeg of hij er vaak was. “Ik probeer elke dag wel even te kijken hoe het gaat,” vertelde hij. “Het zal nu niet meer heel lang duren voordat het af is. De volgende keer zal ik je er weer mee naartoe nemen. En misschien kunnen we dan afreizen naar Cork en op zoek gaan naar de eerste spullen die we graag in huis zouden willen hebben.”
Vervolgens overhandigde Marly hem een doos met koekjes die hij natuurlijk gelijk herkende. Hij had er vorig jaar van genoten, en je kon zien hoe blij Cathair er mee was. “Mag ik er al één proeven?”, vroeg hij, en zodra hij die toestemming gekregen had, pakte hij een koekje. Het was fantastisch. “Overheerlijk, Marly!”, reageerde hij zielsgelukkig. “Heel erg bedankt. Nu heb ik elke dag iets om naar uit te kijken!”

Cathair wilde echt zijn best doen om de sfeer niet te bederven, maar het bleek al snel lastig om niet te vervallen in oude gewoontes. Bovendien hielp zijn reputatie niet mee, en zou Dennie nooit verwachten dat hij iets niet per se onvriendelijk bedoelde. Zo ging haar wederzien met Oliver toch een stuk soepeler dan het wederzien met hem. “Nee,” antwoordde hij fronsend, toen Dennie hem afsnauwde. “Maar het was wel leuk geweest.” Denk ik. Om heel eerlijk te zijn wist Cathair het niet helemaal zeker. Het zou ook wel gek zijn om Dennie op die manier te zien.
Voor het eerst leken Cathair en Imogen op één lijn te zitten. Hij vond het ook een beetje vreemd dat Dennie er maar meteen vanuit ging dat het een grap was. Imogen maakte de opmerking dat Dennie best knap was en Cathair deed zijn mond open om dat te beamen, maar besloot het toen toch niet te doen. Het was immers Valentijnsdag en hij was hier met zijn vriendin. Het voelde niet gepast om nu een ander meisje knap te noemen. En het bleef ook wel een beetje gek om zoiets over Dennie te zeggen. Hij ging het in ieder geval ook niet ontkennen. Dat zou gemeen zijn.

Dennie vroeg vervolgens naar Eleanor, en het bleek dat de vriendin van Oliver zich niet lekker had gevoerd. Dat was jammer. Niet dat Cathair echt dikke vrienden was met Oliver, en dat was hij ook nooit geweest, maar hij begreep natuurlijk als geen ander dat hij zijn vriendin het liefst gewoon hierbij zou hebben, zeker op Valentijnsdag. Oliver deed alsof het hem niet zoveel deed, maar Cathair kon zich niet voorstellen dat hij zich vanbinnen ook zo voelde. Er werden echter al opmerkingen gemaakt over het overbrengen van beterschapwensen, dus Cathair hield zich hierover verder stil.

Vervolgens beantwoordde Aedan dat het Schoolhoofd al op de hoogte was en dat hij de meeste problemen had kunnen verwachten van Professor Young. Cathair fronste lichtjes. Hij had Professor Deering en Professor Parrish inmiddels ook gespot en betwijfelde de uitspraak van zijn voormalige klasgenoot. Nadat de Grifsheid van Aedan in twijfel werd getrokken, besloot Cathair dan toch te spreken. “Denk je niet dat het verschil maakt voor Young als meer mensen erachter komen?”, vroeg hij aan Aedan. Hij knikte subtiel in de richting van de aanwezige Professoren. “Professor Parrish kijkt niet bepaald gecharmeerd. En wat denk je dat de gemiddelde ouder ervan zal denken als het algemeen bekend wordt?”

OOC: godmoden Marly met toestemming.

Geposte afbeelding


#12 Marly Cathair - Atwood

Marly Cathair - Atwood

    Gewelddadig Kattenvrouwtje

  • Klassenoudste Zwadderich
  • 175 IC-Posts:
  • Real Life naam:Roxy
  • Punten : 7

Gepost 08 March 2020 - 19:54

Marly wist Cathair met iets zat, dat merkte ze ook wel op uit de brieven die hij stuurde. De woorden dat het nu beter ging nu hij haar zag, versterkte dat vermoeden alleen maar. Ze hoopte dat het hem ook zou lukken om het te zeggen. Daar hoefde ze niet bang voor te zijn, want al snel kwamen daar de woorden die ze wilde horen. Hij was bezorgd om zijn moeder en dat begreep ze wel. Zijn moeder was momenteel bezig met mensen aan haar kant te krijgen voor een onafhankelijk Ierland, maar wel met een samenwerking met het Verenigd Koninkrijk en dat moest best lastig zijn. "Ik snap dat je je zorgen maakt," ze probeerde geruststellend te klinken. "Maar ik weet zeker dat het je moeder gaat lukken, ze gaat het voor elkaar krijgen. Het gaat lastig zijn, maar ik heb alle vertrouwen in haar." Ze hoopte maar dat dit haar vriend een beetje zou opbeuren, verder meende ze ieder woord. Ze vond de moeder van Cathair erg aardig en ze voelde zich altijd op haar gemak als ze met de vrouw sprak.
Het maakte haar inderdaad niets uit dat hij niets voor haar had gekocht, hij had nu wel genoeg andere dingen aan zijn hoofd dan ook nog een cadeautje voor haar te moeten verzinnen. Ze glimlachte wel bij zijn woorden, ze was altijd bang dat door de lange afstand en dat ze elkaar weinig zagen zijn gevoelens voor haar langzaam zouden verdwijnen, maar elke keer als ze hem zag wist ze dat er niets veranderd was. Gelukkig had hij wel de foto's van hun nieuwe huis om aan haar te laten zien en ze waren schitterend, het begon er al heel mooi uit te zien. "Het gaat zo snel," zei ze bewonderend, dat had ze niet verwacht. Maar natuurlijk kwam er magie aan te pas, voor Dreuzels was het iets moeilijker om een huis te bouwen. "Dat lijkt mij leuk, kunnen we alvast gaan kijken hoe we alles in willen richten." Het moest natuurlijk wel naar hun smaak zijn, zodat ze er allebei van konden genieten. Daar keek ze echt naar uit.

Marly was blij dat Cathair de koekjes nog steeds lekker bleek te vinden. Misschien moest ze ook met andere dingen gaan experimenteren en kijken of ze het lekker kon maken zonder een ingrediënt te gebruiken waar haar vriend allergisch voor was. Ze knikte toen hij vroeg of hij er al één mocht proeven, natuurlijk mocht dat. "Dank je!" Zei ze met een kleine glimlach. "Ja, misschien dat het dan iets minder lang duurt voor we elkaar weer zien." Ze zag elkaar al zo weinig, eigenlijk alleen als zei toevallig een weekend naar Zweinsveld kon en Cathair dan niets voor zijn werk hoefde te doen.

De spanning hing er gelijk al een beetje tussen Jefferson en Cathair, die twee mochten elkaar niet. Zelf had ze ook nog steeds moeite om aardig te doen tegen het Huffelse meisje, maar ze zag wel dat Dennie echt probeerde om te veranderen. Ze was niet blind en kon goed luisteren naar haar broer die haar soms dingen vertelde, omdat ze blijkbaar bij elkaar in het studiegroepje zaten. "Ik denk ook niet dat het een geintje is," probeerde ze Dennie een beetje gerust te stellen en anders zou het wel een heel misselijk geintje zijn. Imogen zei dat Dennie best knap was en dat kon ze niet ontkennen, maar de Huffelse had nou niet echt een karakter waar makkelijk mee was om te gaan en ze snapte best dat het sommige jongens af zou schrikken. "Herken je het handschrift?" Vroeg ze toen. Ze probeerde het gesprek een beetje op gang te brengen en probeerde oprecht aardig te doen tegen Dennie. Als Brendon op een normale manier met haar kon communiceren dan kon zij dat ook.

Blijkbaar was Eleanor ziek en vond iedereen dat jammer. Zelf kende ze Eleanor niet zo goed, ja ze hadden in dezelfde afdeling gezeten, maar dat was ook alles. Verder hadden ze niet echt contact met elkaar gehad, maar ze had Marly wel aardig geleken. "Ik zal het doorgeven," hoorde ze Oliver met een glimlach zeggen. Daarna ging het onderwerp al snel naar Aedan en Alyssa en hoorde ze wat Cathair er over zei. Cathair was ook ouder dan haar, maar was tenminste geen leraar. Dat had de situatie waarschijnlijk veel meer moeilijker gemaakt om bij elkaar te blijven. Dat Aedan er zo luchtig over deed was misschien niet zo slim van de jongen, maar Cathair had hem al op de feiten gedrukt en ze besloot dus zelf om er verder niets over te zeggen.

OOC: Godmode van Oliver met toestemming.




0 gebruiker(s) leest/lezen dit onderwerp

0 leden, 0 gasten, 0 anonieme gebruikers


Toggle shoutbox Shoutbox Open the Shoutbox in a popup

@  Oliver Flynn : (30 May 2020 - 12:35 PM) Het Schoolhoofd heeft de Spaanse griep al gehad en heeft nu immuniteit opgebouwd... Zo maak je daar maar niet druk om. xD
@  Times Vander... : (29 May 2020 - 03:27 PM) wat gaat er nu op zweinstein gebeuren, nu dat het school hoofd er ook bij betrokken is? Ernstig Ziek (Spaanse Griep)
@  Prunella Dee... : (27 May 2020 - 11:36 AM) Welkom terug  :tovenaar:
@  Josefine Joh... : (26 May 2020 - 04:55 PM) Oké, ik heb tot en met eind augustus bijna elke dag tijd om actief te zijn
@  Julianus Fer... : (26 May 2020 - 04:53 PM) Goed dat je dat meldt, zo kunnen wij daar ook rekening mee houden! Als je hulp nodig hebt mag je dat natuurlijk ook altijd vragen. :)
@  Josefine Joh... : (26 May 2020 - 04:43 PM) Het is denk ik handig om te melden dat ik Taal Ontwikkeling Stoornis (dat ik moeite heb met zinsopbouw, soms vergeet ik woorden in de zin en post), ik lees te snel en over dingen heen
@  Josefine Joh... : (26 May 2020 - 04:40 PM) Dank je wel
@  Julianus Fer... : (26 May 2020 - 04:17 PM) Welkom, Josefine!
@  Josefine Joh... : (26 May 2020 - 01:27 PM) Hallo
@  Dennie Jeffe... : (23 May 2020 - 03:29 PM) Ja, leuk dat je mee komt doen Kitana!
@  Marly Cathai... : (23 May 2020 - 02:32 PM) Hoi Kitana. Je kan hier je eigen karakter aanmaken en vanuit dat karakter gaan schrijven. Je kan zelf bepalen wat je karakter allemaal mee gaat maken op Zweinstein en daar buiten. :)
@  Kitana hartveld : (23 May 2020 - 02:14 PM) Wat kun je hier doen
@  Kitana hartveld : (23 May 2020 - 02:12 PM) Wat kan je hier doen ?
@  Maximus Young : (17 April 2020 - 02:37 PM) Graag ook aangeven in welk jaar je zat of wilt zitten. Je kan nu nog beslissen in welk jaar je zit. :P
@  Maximus Young : (17 April 2020 - 01:57 PM) Stuur maar naar mij een pb. Graag ook met in welke afdeling ze zitten. :)
@  Emma Candrix : (10 April 2020 - 09:13 PM) Ik heb je pb ontvangen! Maar best stuur je naar een Leraar die kunnen dat doen :)
@  James O'... : (07 April 2020 - 07:55 PM) Naar wie kan ik best sturen om mijn karakters (James O'Hare en Sam Thawne) weer te activeren?
@  Times Vander... : (07 April 2020 - 08:21 AM) wat gebeurt er in de astronomietoren??
@  James O'... : (06 April 2020 - 08:17 PM) Top, dan haal ik mijn karakters weer vanonder hun (intussen enorm dikke) laag stof!
@  Eloise Leblanc : (06 April 2020 - 05:30 PM) Absoluut!  (A)